52 palabras, Fotografía

24/52 palabras: lejos

20150304 (027)

Hai moitos meses que meu irmán Miguel marchou para América. Inda me lembro de cando se despediu de nós. Miña nai, a tía Carme e a madriña choraban. Meu pai estaba serio coma un pote. Nin bágoas nin risadas; os homes son homes. O padriño non quixo ir. A Celia, que está servindo en Loxo, mandámoslle recado pero non a deixaron vir os señores.

Eu estaba en medio de todos. Ninguén facía caso de mín. Bulían a darlle consellos ó viaxeiro mentras non chegaba o coche de liña. Miguel decía a todo que sí, con cara de “tanto me ten”. Collinlle unha man, e púxenme a contarle os dedos para un lado e para outro, dende o gordo ó meimiño. Non dei chío pero gustábame que Miguel marchase. Despois contaríame moitas cousas. E eu dirías na escola. Como non me atendía, turrei por el para unha beira. Anagouse e díxenlle ó pé da orella: “Eu quero que te vaias. Mándame unha carta dende América e cóntame historias dalá”. Sorríu, púxome unha man na cabeza e esgarabelloume no peo. Sentín como un pruído de sarabullo no corpo todo.

Escoitamos a buguina do “Modelo”. Viña a todo meter, cun eito de caixóns e cestos derriba. Miña nai e máis a madriña dábanlle bicos e apertas a Miguel, e seguía choromicando. Meu pai ergueu a maleta ata donde estaba o revisosr. Unha maleta noviña, feita polo carpintiero de Quintela. Despois apetou contra sí un instante a meu irmá. Antes de meterse no coche, Miguel colleume polo pescozo, deume un bico na cara, e cun “abur, Balbino” fuxiu coma un lóstrego. Eu quedei feito un papón. Non souben dicir nin facer nada. Arrincou ó xeitiño o “Modelo”. Miguel axexaba para nós mentres abaneaba un pano de man.

-Non deixes de ir a misa -berroulle a madriña.

-Deus te acompañe; ¡non te botes a perder! -dixo miña nai, mentres enxugaba as bágoas.

E a tía Carme guindoulle o seu derradeiro consello, que non entendín ben.

-¡Ten tino coas mulleres!

-Deixádevos de berros -terciu meu pai, mentres me collía por unha man-. ¿Pensades que vos escoita? ¿Non vedes a onde chega xa o coche?

O “Modelo” corría. Semellaba unha nube voando a rente do chan, por entre os piñeiros, por entre as viñas. Miguel ía dentro.

Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira VIñas

Anuncios
Estándar

Comentarios

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s